Σε μία καταπράσινη διαδρομή, μέσα σε έναν από τους σημαντικότερους αστικούς πνεύμονες της Αθήνας, στέκει μακριά από τον θόρυβο της πόλης ένα μικρό ξωκκλήσι που με τον δικό του τρόπο και από ύπαρξης του υπήρξε και εξακολουθεί να είναι ακόμη και σήμερα ένας σπάνιος θησαυρός για την πόλη μας αλλά και την ίδια την αρχιτεκτονική και την τέχνη.
O λόγος για το ξωκκλήσι του Αγίου Παύλου που "αγκαλιάζουν" τα αιωνόβια πεύκα κρατώντας του πιστή συντροφιά από δημιουργίας του.
Στην Ελλάδα του Μεταπολέμου και συγκεκριμένα προς στα τέλη της δεκαετίας του 1950 το "Βασιλικό Εθνικό Ίδρυμα" ζητά από τον κορυφαίο Έλληνα αρχιτέκτονα, Δημήτρη Πικιώνη τη δημιουργία ενός ναού που θα εξυπηρετεί την μικρή κοινωνία της "Εθνικής Εστίας", ενός κέντρου εκπαίδευσης και φιλοξενίας νέων που διέμεναν εκεί προερχόμενοι από την επαρχία.
Ο Δημήτρης Πικιώνης προσπαθεί μέσα από το σχεδιασμό και την κατασκευή του Ναού να ενώσει την φύση με την παράδοση. Για το λόγο αυτό θα χρησιμοποιήσει ακατέργαστα υλικά όπως η πέτρα και το ξύλο.
Με απόλυτο σεβασμό στο φυσικό τοπίο δεν θέλησε να δημιουργήσει ένα πομπώδες έργο κόντρα στην αισθητική του τοπίου αλλά αντίθετα "φύτεψε" ένα ξωκκλήσι απόλυτα εναρμονισμένο με ότι υπάρχει γύρω του.
Κι αν ο Δημήτρης Πικιώνης ήταν η σφραγίδα της εναρμόνισης του φυσικού τοπίου με το μικρό ξωκκλήσι του Αγίου Παύλου, η συμβολή του σπουδαίου μικρασιάτη αγιογράφου και συγγραφέα, Φώτη Κόντογλου στην φιλοτέχνηση του τέμπλου και τριών εικόνων του ναού προσέδωσε δέος και ζεστασιά αλλά και μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη για τον τόπο μας.
Η παρουσία όμως του Κόντογλου και η επίδραση του στο εσωτερικό του ναού υπάρχει και μέσα από τις αγιογραφίες στους τοίχους είναι φιλοτεχνημένες από μαθητές του ίδιου και μάλιστα κατά τις εργασίες αποκατάστασης το 2017 συντηρήθηκαν κι αυτές.
Η ιστορία πίσω από το όνομα του Ναού:
Η πολιτική ιστορία της εποχής φαίνεται πως διαδραμάτισε κι εκείνη το ρόλο της προκειμένου το ξωκκλήσι να πάρει την ονομασία του . Καθώς η ανέγερση χρηματοδοτήθηκε από το "Βασιλικό Εθνικό Ίδρυμα", αποφασίστηκε να αφιερωθεί στον Απόστολο Παύλο, θέλοντας να τιμηθεί ο τότε βασιλιάς Παύλος.
Η εποχή της εγκατάλειψης
Η μεταπολίτευση άλλαξε ριζικά τα δεδομένα της περιοχής με αποτέλεσμα το Ίδρυμα "Εθνική Εστία" να παύσει την φιλοξενία οικότροφων μαθητών ενώ η δημιουργία του πάρκου "Αντώνης Τρίτσης" καθιστά πλέον το μικρό ξωκκλήσι απροστάτευτο χωρίς ανθρώπινη παρουσία και φύλαξη.
Η περίφραξη που μέχρι πρότινος προστάτευε το χώρο αφαιρέθηκε και ο χώρος έγινε ένα με το αχανές πάρκο των 1.200 στρεμμάτων. Η τοποθεσία του μάλιστα στο βορειοδυτικό τμήμα του πάρκου συνέβαλε στο να μείνει απομονωμένο αφού βρίσκεται μακριά από τις λίμνες και τους χώρους ψυχαγωγίας του πάρκου.
Το γεγονός ότι το πάρκο παρέμενε αφύλακτο οδήγησε σε εκτεταμένες φθορές και βανδαλισμούς και υπό τον φόβο της καταστροφής των ανεκτίμητων αγιογραφιών του Κόντογλου, ο ναός σφραγίστηκε ερμητικά για πάνω από μία δεκαετία και τα έργα του Κόντογλου μεταφέρθηκαν στα γραφεία του ΙΝΕΔΙΒΙΜ (Ίδρυμα Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης).
Το 2017, ο Φορέας Διαχείρισης του Πάρκου, παίρνει την απόφαση να παρέμβει αποκαθιστώντας την ηλεκτροδότηση, απομακρύνοντας τις φθορές, πραγματοποιώντας παρεμβάσεις που εξασφάλισαν την στατική του επάρκεια και διαμορφώνοντας τον αύλειο χώρο.
Γι' αυτό την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στο πάρκο "Τρίτση" μην παραλείψετε να επισκεφτείτε αυτό τον ανεκτίμητο θησαυρό και να τον θαυμάσετε από κοντά!
Tags: #Ίλιον #Πάρκο_Τρίτση #Δημήτρης_Πικιώνης #Φώτης_Κόντογλου #Άγιος_Παύλος
0 Σχόλια