Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΡΩΑ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΕΚΤΟΡΑ ΓΙΑΛΟΨΟ
Έρευνα- ρεπορτάζ: Κάλλη Λιότσικα
Αυτό το αφιέρωμα δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την πολύτιμη βοήθεια του ανθρώπου που έζησε τον Έκτορα όσο λίγοι, και δεν είναι άλλος από την αδερφή του Μαρία.
Πολλές φορές μια συνέντευξη και μια συζήτηση περιπλέκονται αρμονικά στην πορεία τους. Έτσι λοιπόν σε αυτή την ενότητα του αφιερώματος θα προσπαθήσουμε να χωρέσουμε όσα δεν χώρεσαν μέσα σε μια συνέντευξη. Αναμνήσεις που συνοδεύουν τους ανθρώπους που άφησε πίσω του ο Έκτορας και θα τον κρατούν ζωντανό στις μνήμες όσων τον αγάπησαν και κόντρα στο χρόνο εξακολουθούν να κρατούν τη μνήμη του ζωντανή.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ
Οι μνήμες της Μαρίας για τον Έκτορα ξεκινούν από την παιδική της ηλικία, όταν περίπου στα 8 της χρόνια θυμάται τον εαυτό της μαζί με την μητέρα της, στην ορκωμοσία του αδερφού της, στο Κέντρο Εκπαίδευσης στον Πόρο να τον αναζητούν ανάμεσα σε εκατοντάδες νέους που φορούσαν την ίδια λευκή στολή.
"Να ψάχνουμε, να ψάχνουμε τον Άκη κι εκείνη τη στιγμή, νιώθω δύο χέρια να με πετάνε στον αέρα", θα θυμηθεί κατά τη διάρκεια της συζήτησης.
Τον θυμάται ακόμα να γυρίζει από τη δουλειά, με την ίδια να τρέχει στη γωνία του δρόμου ως την άκρη του παλιού μανάβικου για να συναντήσει τον αδερφό της, να την βάλει στην αγκαλιά του και να επιστρέψουν μαζί στο σπίτι.
Ο Άκης όμως, όπως η ίδια εξακολουθεί να τον αποκαλεί ήταν και πειραχτήρι, του άρεσε να κάνει αστεία, να κάνει τους άλλους να γελούν ενώ θυμάται χαρακτηριστικά πόσο κοκκίνιζε κι ο ίδιος κάθε φορά που ξεκινούσε τα πειράγματα.
Ο Άκης ήταν Ολυμπιακός , με τον μεγαλύτερο αδερφό του Γιώργο να είναι Παναθηναϊκός και την μικρή Μαρία να αποτελεί το κέντρο των πειραγμάτων και της διεκδίκησης των δύο αδερφών για το ποια ομάδα θα επιλέξει. Η Μαρία θυμάται τον Έκτορα να προσπαθεί να την πείσει να "ασπαστεί" την ομάδα του, λέγοντάς της χαρακτηριστικά "θα σου δώσω ένα κατοστάρικο αν πεις ότι είσαι Ολυμπιακός".
Ήταν όμως και ο άνθρωπος που θα χαιρετούσε όλο τον κόσμο, κυρίως τους ηλικιωμένους. "Περπατούσε και τους φώναζε από μακριά "Γεια σας!" θυμάται η Μαρία.
Η ενασχόληση με το Ναυτικό ήταν μια συνειδητή επιλογή που κατακτήθηκε μέσα από κόπο και πραγματική προσπάθεια. Μια προσπάθεια που ανταμείφθηκε παρά τις ανησυχίες του, αφού κατάφερε και πέρασε δεύτερος με βαθμό 98%.
Μόλις δεκατέσσερις μήνες πριν φύγει από τη ζωή ο Έκτορας είχε ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας, έχοντας όνειρα για το μέλλον. Ήθελε να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια, το δικό του σπιτικό, αλλά τα όνειρα του έμειναν στη μέση...
Αυτός ήταν ο Έκτορας στην καθημερινότητά του. Ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή, καλοσύνη, ενθουσιασμό και όνειρα. Στο τέλος τέλος, ένας από εμάς πριν το μοιραίο βράδυ που έγινε ήρωας.
0 Σχόλια