Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΑ...
Ρεπορτάζ- έρευνα: Κάλλη Λιότσικα
Η ιστορία του Έκτορα αν οι συγκυρίες ήταν διαφορετικές δεν θα συνδέονταν ενδεχομένως με το μοιραίο ξημέρωμα της 31ης Ιανουαρίου 1996... "Ο Άκης δεν ήταν να πάει τότε στα Ίμια" θυμάται η Μαρία.
Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 1996, είχε γυρίσει από άσκηση στα Δωδεκάνησα. Το τελευταίο του Σαββατοκύριακο το πέρασε στο σπίτι. "Ήταν και νοικοκύρης ο Άκης. Μας είχε φτιάξει και γαλακτομπούρεκο", λέει η αδερφή του.
Το βράδυ της Κυριακής 28 Ιανουαρίου 1996, στο πατρικό του Έκτορα θα χτυπήσει το σταθερό τηλέφωνο. Στο τηλεφώνημα θα απαντήσει η αδερφή του. Με το κλίμα των ημερών στα άκρα της ζητούν να ενημερώσει τον αδερφό της πως πρέπει να επιστρέψει στη δουλειά. "Τρία τρία ανέβαινα τα σκαλιά" θα πει η Μαρία όταν θυμάται εκείνο το τηλεφώνημα που ζητούσε εσπευσμένα την επιστροφή του Έκτορα. Χωρίς να το σκεφτεί, αφού έχει επικοινωνήσει πρώτα και ο ίδιος με την Υπηρεσία του, παίρνει την αδερφή του και ξεκινούν για να αγοράσει μία κούτα τσιγάρα και μία κόλλα στιγμής που ήθελε για να επιδιορθώσει το μικρόφωνό του.
Ο Έκτορας στη διαδρομή με το αυτοκίνητο ξεστομίζει στην αδερφή του μία φράση "βουρκωμένος" που μετά από χρόνια φαντάζει προφητική για όσα έμελλε να ακολουθήσουν. "Θέλω να προσέχεις από 'δω και πέρα" θα της πει, με την ίδια να προσπαθεί να φανεί δυνατή και να στηρίξει τον αδερφό της, κρύβοντας τον κόμπο που είχε ανέβει στο λαιμό της.
Αν και αυτές οι κουβέντες προς την αδερφή του δείχνουν την ανησυχία του ίδιου για τα γεγονότα εκείνων των ημερών, λίγες μέρες πριν και μη θέλοντας να ανησυχήσει τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του, όταν εκείνα του εξέφραζαν τις ανησυχίες τους, ο Έκτορας λειτουργούσε καθησυχαστικά απέναντί τους λέγοντας πως αυτά τα περιστατικά συμβαίνουν συνεχώς με τους Τούρκους και ότι δεν θα έπρεπε να δίνουν σημασία.
0 Σχόλια